با اعلام بازنشستگی "ایان پیزلی"، رهبر حزب دمکراتیک اتحادگرای ایرلند شمالی (دی.یو.پی) و سر وزیر آن منطقه، محافظه گرایی ایرلند شمالی آماده ورود به مرحله نوینی خواهد شد.

کشیش دکتر ایان پیزلی روز چهارشنبه با انتشار بیانیه ای اعلام کرد که در ماه مه و اندکی پس از هشتاد و دومین سالگرد تولدش از مقام سروزیری ایرلند شمالی و رهبری حزب دمکراتیک اتحادگرا (دی.یو.پی) استعفا خواهد داد تا نیروی جوانتری به جانشینی او برگزیده شود.

پیزلی که بیش از چهل سال است رهبری حزب دی.یو.پی را برعهده دارد اعلام کرده به نمایندگی مجلس عوام بریتانیا و مجلس محلی ایرلند شمالی ادامه خواهد داد. وی چهار سال پیش کرسی پارلمان اروپای خود را نیز کنار گذاشت تا یک نماینده جوان به جای او به این سمت انتخاب شود.

گمانه زنی های اولیه از احتمال انتخاب "پیتر رابینسون" معاون پیزلی در مجلس محلی ایرلند شمالی و خزی دی.یو.پی به مقام سر وزیر جدید این منطقه حکایت دارد.

استعفا و بازنشستگی پیزلی از قدرت سیاسی را می توان سومین فاز از دوره تدریجی پایان یافتن محافظه کاری سنتی در ایرلند شمالی ارزیابی کرد.

این روند با مشارکت جناح های معتدل تر محافظه کار ایرلند شمالی در پیمان صلح گودفرایدی در آوریل ۱۹۹۸ و سروزیر شدن "دیوید تریمبل" آغاز شد. هرچند که روند صلح گودفرایدی با به بن بست رسیدن مذاکرات و تعطیلی پارلمان محلی در سال ۲۰۰۲ دچار مشکل جدی شد.

دومین حادثه ای که به ایجاد گسل در ساختار سنتی و کلاسیک محافظه کاری در ایرلند شمالی کمک کرد، گذار از یک روند طولانی و دردناک و کوتاه آمدن پیزلی از موضع سازش ناپذیری و حاضر شدن وی برای تشکیل یک دولت ائتلافی با جمهوری خواهان به عنوان دشمنان قدیمی و قسم خورده خود بود.

این اقدام با توجه به دارا بودن اکثریت آرا توسط حزب پیزلی در ماه مه سال ۲۰۰۷ به تشکیل دولت محلی به ریاست خود وی و حضو.ر چهره های سرشناسی از اعضای شین فین و جمهوری خواهان انجامید. 

 

این سازش پایانی بود بر یک عمر نه گفتن و سازش ناپذیری مردی که مدعی بود هرگز با دشمنان جمهوری خواه و کاتولیک خود (که آنان را آدم کش و تروریست می نامید) بر سر میز نمی نشیند، چه رسد به آن که با آنان دولت ائتلافی تشکیل دهد.

اکنون می توان گفت که با اعلام بازنشستگی ایان پیزلی، کسی که در افراط در ابراز وفاداری به دولت مرکزی لندن، حتی نخست وزیران محافظه کاری چون "جان میجر" را شدیدا از خود عصبانی کرده بود، دورانی کلاسیک در سازش ناپذیری ایرلند شمالی به پایان رسیده و دوره جدیدی از ظهور نسل جدید سیاستمداران در آن منطقه در حال آغاز شدن است.

پیزلی علاوه بر سروزیری ایرلند شمالی و رهبری حزب دی.یو.پی یکی از بنیانگزاران کلیسای آزاد پرزبیتری اولستر است. در ماه های اخیر برای اولین بار در درون حزب دی.یو.پی مخالفت هایی با رهبری پیزلی بروز کرده بود.

عمده این مخالفت ها به نفوذ بیش از حد فرزند ایان پیزلی (او هم ایان پیزلی نام دارد) در مسایل سیاسی و حزبی و گمارده شدن او به سمت مسئول امور پلیس مرزی بدون داشتن صلاحیت چنین سمتی بود. این مخالفت ها نهایتا ماه گذشته با اتهامات مالی توام شد و به کناره گیری ایان پیزلی پسر از امور سیاسی و حزبی و استعفای وی از دولت ائتلاف محلی انجامید.

پیزلی پدر پس از این حادثه اعلام کرد، فرزند وی قربانی توطئه ای شده که هدفش خود وی و اعتبارش بوده است. پیزلی پدر درباره گرفتاری پسرش گفت: من احمق نیستم. آن هایی که نمی توانند به من صدمه بزنند گریبان پسرم را گرفته اند.

"مارتین مک گینس" معاون پیزلی و یکی از رهبران حزب جمهوری خواه شین فین استعفای دشمن سابق و همکار کنونی خود را امری غیرمنتظره توصیف کرد و گفت جمهوری خواهان به این تصمیم احترام خواهند گذارد.

"گوردون براون" نخست وزیر بریتانیا نیز پیزلی را فردی بسیار مهم، شجاع و تاثیرگذار در روند صلح ایرلند شمالی نامید. "تونی بلر" نخست وزیر سابق بریتانیا نیز با شجاع خطاب کردن پیزلی گفت: کناره گیری وی از قدرت پس از سال ها مقاومت در برابر اتحاد و صلح با جمهوری خواهان اقدامی تحسین برانگیز در جهت برقراری صلح در آن منطقه بود. "برتی اهرن" نخست وزیر ایرلند جنوبی نیز اعلام امیدواری کرد که کناره گیری پیزلی خللی در روند مذاکرات صلح در ایرلند شمالی وارد نکرده یاشد.

"ایان ریچارد کیل پیزلی" در ششم آوریل سال ۱۹۲۶ در منطقه آرما ایرلند شمالی به دنیا آمد.

پدرش یک کشیش مستقل و مادر اسکاتلندیش راهنمای موعظه های مسیحی بود. پیزلی از سن ۲۶ سالگی مطالعات و آموزش های منظم و جدی مسیحی را آغاز کرد و مدتی بعد پس از رسیدن به مقام کشیشی یکی از بنیانگزاران کلیسای آزاد پرزبیترین در ایرلند شمالی شد. سه تن از پنج فرزند وی نیز همانند وی پا به عرصه موعظه مسیحی گذاشته اند.

او در فوریه سال ۱۹۶۶روزنامه "پروتستان تلگراف" را بنیاد نهاد که نشریه ای جنجالی و به شدت ضد کاتولیک بود. پیزلی در سال ۱۹۷۱ با کمک "دزموند بول" حزب دمکراتیک اتحاد گرا/ "دمکراتیک یونیونیست پارتی" را به جای "حزب اتحادگرای پروتستان" بنیان نهاد که در حال حاضر مهم ترین حزب اتحاد گرای راست طرفدار سلطنت در ایرلند شمالی به شمار می رود.

در دهه ۱۹۶۰ و بالا گرفتن زمزمه های اتحاد دو ایرلند، پیزلی سردمدار یک کارزار سیاسی و تبلیغاتی منطقه ای در جهت متوقف کردن روند الحاق ایرلند شمالی به جمهوری ایرلند و تلاش برای بقای ایرلند شمالی در اختیار دولت بریتانیا بود.

پیزلی برای نخستین بار در سال ۱۹۶۹ به دلیل ایجاد اخلال در یک راه پیمایی مسالمت جویانه جمهوری خواهان بازداشت شد. دستگیری کوتاه مدت وی اگرچه از سوی جمهوری خواهان با تردید مواجه شد، ولی نشان داد که افراط گرایی حتی اگر در لباس دفاع از دولت و حاکمیت هم باشد در صورت خارج شدن از کنترل می تواند مشکل آفرین شود.

در آوریل ۱۹۷۷ پیزلی رسما اعلام کرد که در صورت شکست اعتصاب شوراهای متحد اتحادگرایان از سیاست بازنشسته خواهد شد. این اعتصاب با شکست مواجه شد، ولی پیزلی نیز به قول خود وفا نکرد و همچنان در صحنه سیاست باقی ماند.

تندروی های پیزلی و یارانش درباره کاتولیک ها و جمهوری خواهان ایرلندی موجب شده بود که وی تا مدت ها از دیدار با وزرا و نخست وزیران بریتانیا منع شود و در یک مورد نیز در آخرین سال نخست وزیری جان میجر در سال ۱۹۹۷ نخست وزیر پیزلی را به دلیل دعوا و ایجاد سر و صدا از اتاقش در داونینگ استریت بیرون کرد.

تا قبل از پذیرش ورود به روند مذاکرات جدید صلح، تندروی های پیزلی در دفاع از وابستگی و پیوستگی ایرلند شمالی به سلطنت بریتانیا تاحدی بود که در چند مورد حتی الیزابت دوم ملکه بریتانیا را نیز به پیروی بی چون و چرا از سیاست های چپ گرایانه بلر و عدول از اصول سنتی و دیرپای پادشاهی متحد در کشور خود متهم کرده بود.

این مساله باعث شد که دولت تازه تاسیس کارگری تونی بلر در آوریل سال ۱۹۹۸ پس از ناامید شدن از کسب توافق با پیزلی و حزبش به سراغ دیوید تریمبل رفت و با او به عنوان سمبل اتحادگرایان میانه رو به گفت و گو نشست.

پیزلی برای نخستین بار در سال ۱۹۷۰ از حوزه انتخابیه آنتریم شمالی که منطقه ای پروتستان نشین در در ایرلند شمالی است به نمایندگی پارلمان بریتانیا برگزیده شد و از آن پس و طی ۳۸ سال اخیر به طور مداوم و بی وقفه این سمت را از آن خود کرده است. پیزلی هم اکنون با سابقه ترین نماینده مجلس عوام بریتانیا از منطقه ایرلند شمالی به شمار می رود. این حزب پس از فراز و نشیب هایی هم اکنون عمده ترین حزب اکثریت پروتستان و اتحادگرای منطقه ایرلند شمالی محسوب می شود. تا قبل از ورود ایان پیزلی و یارانش به روند صلح ایرلند شمالی، حزب دی.یو.پی همواره متهم به داشتن گروه های شبه نظامی راست گرای ضد کاتولیک بود.

این اتهام دقیقا مشابه اتهامی بود که رهبران دی.یو.پی و متحدانش به شین فین و دیگر گروه های جمهوری خواه در حمایت از ارتش جمهوری خواه ایرلند (آی.آر.ای) می زدند.

این در حالی است که در زمان کناره گرفتن پیزلی از راهکارهای مسالمت جویانه و مذاکرات صلح، درجه محبوبیت حزب وی به شدت کاهش یافته بود و پس از شکست دولت تریمبل، حزب پیزلی بار دیگر محبوبیت گذشته خود را بازیافت.

حزب دی.یو.پی در حال حاضر دارای ۹ نماینده در پارلمان بریتانیا و ۳۶ عضو در مجلس محلی ایرلند شمالی است. روند تغییر مواضع پیزلی از یک راست گرای محافظه کار اتحادگرای سازش ناپذیر به یکی از ارکان مذاکره و صلح در ایرلند شمالی به سادگی پیش نیامد.

دولت های لندن و دوبلین و همه جناح های سیاسی از یک طرف و ناظران و میانجیان بین المللی از سوی دیگر پنج سال از سال ۲۰۰۲ تا ۲۰۰۷ کوشیدند تا پیزلی سازش ناپذیر و حزبش را به نرمش وادار کرده و با چانه زنی درباره بند بند موارد صلح پای میز مذاکره و تشکیل دولت ائتلافی با دشمنان جمهوری خواه بنشانند. در واقع پیزلی در یک روند میان مدت دریافت که پافشاری بر مواضع سرسختانه خود نه تنها موجب از دست رفتن محبوبیت سیاسی وی و حزبش خواهد شد، بلکه فرصت تاریخی برقراری صلح و آرامش در ایرلند شمالی را نیز به باد خواهد داد.

سرانجام در آوریل سال ۲۰۰۷ پیزلی در یک اقدام تاریخی رسما با دست دادن با "جری آدامز" رهبر شین فین ضمن رد همه شعارهای سازش ناپذیری خود بار دیگر ثابت کرد که دشمنان دیروز می توانند متحدان فردا باشند.

به نظر می رسد با کناره گیری پیزلی از رهبری حزب راست گرای دی.یو.پی و سروزیری ایرلند شمالی، دوران جدیدی از محافظه گرایی در ایرلند شمالی آغاز خواهد شد. دورانی که کار صرفا با برپایی تظاهرات، بسیج مردم و کشاندنشان به خیابان ها و حمایت مخفیانه از اوباش خشونت گرا و دیگر گروه های فشار پیش نمی رود.

پیزلی با همه خشکی های سیاسی و عدم انعطاف پذیری هایی که به آن شهرت داشت با پیش قدمی در مسیر صلح، سازش و تقسیم قدرت در ایرلند شمالی راه را برای نسل جوانی باز کرد که شاید در صورت عدم ابتکار وی تا سال ها مجبور ببودند با تابوی صلح و سازش کنار آمده و به تداوم جنگ و خون ریزی در منطقه خود خو بگیرند.